Dilemma. Maanden en maanden geleden sprak ik met een vrijgezelle vriend af om een keer te gaan speeddaten. Oftewel in één middag 30 dames ontmoeten, met elk van hen drie minuten praten, en daarna steeds beslissen of je haar nog een keer wil zien. Vult zij ook een 'ja' in, dan heb je een match en wisselt de organisatie e-mailadressen uit. Het is dus zaak om werkelijk ál je sociale skills aan te wenden en daarbij is het een regelrechte braintrainer, want na meisje nummer 14 ben je dus nog niet eens halverwege. Laat staan dat je dan nog origineel uit de hoek kunt komen, maar goed, dat hoeft inderdaad ook niet. Zondag is het zover.

Geen wanhopig verhaal met een altaar in de verte, welnee. Gewoon een kwestie van gaan, haartjes kammen en een glimlach erin rammen, gezellig maken, uitproberen, en maar zien na welke dame de hoofdpijn op komt zetten. Tja, en wie weet zit er wel wat tussen.

Maar. Precies vier weken geleden kreeg ik iets met Toeps. Iets dat maakt dat die 30 vrouwen me ongezien en stuk voor stuk gestolen kunnen worden, en voor mijn part allemaal fijn iets met elkaar beginnen. Nog steeds lijkt zo'n middag me extreem leuk om een keer mee te maken. Wil graag testen of onze vrouwensmaak overeenkomt. Tegen Toeps kan ik zeggen dat ik gewoon 30 keer 'opzouten' aankruis en dat ze niet moeilijk moet doen. Dat ik gewoon ga omdat ik er ook nog eens voor betaald heb. Ja, met die gedachte heb ik gespeeld. En nee, natuurlijk kan ik dat niet maken.

Dus. Ik wacht fijn buiten tot mijn maat klaar is, geef hem een aspirientje, luister naar zijn bevindingen en scheur daarna door naar m'n meisje. Ik ben eruit en het was makkelijk: ik wil graag daten met meisje nummer 1.