Een weekendje Zwitserland met maatje Ricardo. Mooi weer, frisse zin en auto in puike staat, want net gegrotebeurt. Vrijdag heen, zaterdag een concert op de nationale feestdag en zondag weer fijn naar huis. Alleen: zo liep het dus niet. Pak er maar wat te drinken bij, want dit wordt een lang verhaal.

vrijdag 31 juli
's Ochtends Ricardo opgehaald in Utrecht en onder het genot van veel wanstaltige, maar eigenlijk gewoon heel goeie jaren '90-muziek naar Zwitserland gecrosst. Aan het begin van de avond checken we in bij het Crowne Plaza in Zürich, een prachthotel. In no time verkennen we de stad en compleet gaar van de reis en zo vele prachtindrukken vallen we in slaap. Tot zover niks aan de hand, nee. Dat komt nu bijna.

zaterdag 1 juli
Alles dicht, want de Zwitserse Koninginnedag is aan de gang, al moet u hier hossende mensen even wegdenken. Daarom gaan we richting where the party is: we slapen in Flüeli-Ranft en gaan in het nabijgelegen Engelberg (in de bergen inderdaad), naar de grootste 1 Augustus-party van die hele Schweiz. Een concert van een keur aan sterren van weleer; van Captain Hollywood Project, Culture Beat, the Real McCoy en de klapper van de avond: DJ Bobo. Hier dood, daar een grote ster.

We halen onze eigen ster uit de garage en sturen de Mercedes richting Luzern voor een fijne tussenstop. Maar waarom gaan die raampjes ineens zo langzaam omhoog en waarom is de radio er eigenlijk mee opgehouden? Ik vermoed een accuprobleem, maar we rijden door totdat het letterlijk niet meer kan. Geen beweging meer in te krijgen. En dat terwijl heel Zwitserland bij elkaar op familiebezoek zit! Als ik na lang wachten de ANWB aan de lijn krijg, krijgen we alleen een Zwitsers telefoonnummer: ik ben te cheap-ass lid. Na een uur, rond 15.00 uur, verschijnt de TCS, de Wegenwacht. Het concert is al begonnen.

Het blijkt niet de accu, maar de alternator. Fijn, maar we komen er niet achter wat dat is. Hoe dan ook, we kunnen niet verder rijden. TCS-man begeleidt ons naar de Mercedes-Benz-dealer in Luzern. Wij nemen een taxi naar Fluëli-Ranft, waar we eerst moeten inchecken. Tachtig euro armer en beseffend dat we nu sowieso op z'n vroegst maandag naar huis kunnen, bestellen we weer een taxi naar het concert in Engelberg. Helaas blijken die plaatsen geen tien minuten uit elkaar te liggen, maar een uur. Welke clown heeft dat zo dom geboekt? O, dat was ik.

Dan maar extra pinnen, maar hee, waar is mijn bankpas eigenlijk? Kwijt. Weg. Ook dat nog! Ik besluit het van me af te zetten en aan het einde van de middag komen we dan eindelijk en nóg armer aan in Engelberg. Sommige artiesten zijn al geweest, we horen nog net de laatste klanken van Culture Beat en het is meteen pauze. Fijn. Dan maar even het dorp in. Als we terugkomen treedt eerst nog ene Sandra op en begint daarna het concert van DJ Bobo, dat pardonnez moi, très vet was. Een Zwitserse chick probeert me te versieren, maar hier bewijst mijn doodgewone ring zijn waarde. Waarna ik de hele avond onterecht maar toch noodzakelijk sta te verdedigen dat ik op mijn 29e al getrouwd ben.

Door schade en schande wijs geworden nemen we een bus terug naar het mini-bergdorpje Fluëli-Ranft, waar we ons een hele zondag en zonder vervoer zullen moeten vermaken.

zondag 2 augustus
Regen. Regen. En stortbuien. Als we eindelijk even naar buiten kunnen, ontdekken we dat Fluëli-Ramp een bedevaartsoord is, waar zelfs de paus nog is geweest. Holy moly! Vandaar al die nonnen in het dorp. Wandelen dus maar, want verder is er geen hol te beleven. We komen onder meer langs de hoogste houten brug (100 meter) van Europa. Mensen, gaat die zien. Gelukkig heeft Ricardo Uno meegenomen, waar we heel wat meer dan uno potje van spelen. Vroeg erin. Maandagochtend om 7 uur meteen de garage bellen en vragen of ze alsjealsjeblieft meteen onze auto willen maken zodat we onze hielen kunnen lichten.

maandag 3 augustus
Via de Nederlandse klantenservice horen we al vroeg dat er een begin is gemaakt met onze auto. Yes! We checken uit en nemen een bus en een trein naar Luzern. In de zeikende regen komen we bij de garage. Maar dan blijkt... misschien doet-ie het, misschien ook niet. De alternator is de dynamo. Er moet misschien een nieuwe in, maar die komt op z'n vroegst dinsdag. Rijden is onverantwoord, besluiten we. Als we nóg een keer stil komen te staan op een berg of in een tunnel, dan zijn we nog verder van huis. De beslissing betekent nóg een dag later terug. Werk bellen dat we niet komen. Toeps laten weten dat ik haar nóg langer niet zie. Papa bellen of-ie geld wil overmaken om het ding voor te schieten, want ik ben nog steeds mijn bankpas kwijt, maar de giroversie heb ik nog.

Eerst op zoek naar een nieuwe slaapplaats, maar dat duurt niet lang. Want naast de dealer zit een ecologische jeugdherberg. Hoezo, contrast. Platzak, narrig, nat en in een besparende bui boeken we een kamer, die nauwelijks goedkoper blijkt dan eentje in een Ibis-hotel. En dan toch maar de stad in, want schone onderbroeken, die hebben we niet meer.

's Avonds vervloeken we met plezier al onze pech, domme acties en de jeugdherberg, die van buiten op een atoombunker lijkt en van binnen op een middelbare school. Timers op douchekranen zijn stom. Maar eerlijk is eerlijk: we slapen er goed. Laten we hopen dat we bijtijds wegkunnen.

dinsdag 4 augustus
Om 09.45 uur gaat mijn telefoon: de auto ist fertig! Jawohl! We maken een rondedans en om 10.30 uur rijden we bij de garage weg. De reparatie kostte 700 euro, maar de Benz is daarvoor ook wel even gewassen, hoe aardig. Op de terugweg totaal geen problemen, of het moeten de langzame Nederlanders (NL= nur links) zijn geweest. En nu ik dit allemaal hier verwerkt heb, ga ik dat in mijn slaap nog eens doen. Foto’s komen nog en ja, die bankpas is echt weg. Truste!

Met dank aan Andreas Albisser, Markus Schwarzentruber, Andrea Roos, Toni Kathriner en al die anderen die het tot een onvergetelijke trip hebben gemaakt!