Heeft u dat ook wel eens, dat je een woord echt helemaal nóóit gebruikt, en dat je het dan ineens twee keer op een dag hoort? Ik had dat gisteren. Met schoven. Niet zoals je met een BigMac doet, maar als in bundels graan. De eerste keer was 's ochtends in een bijbellezing in een kerk in Den Haag, waar ik met een deel van mijn familie (en minister Donner, maar dat doet er niet zoveel toe, daarom staat dit ook tussen haakjes) de afsluiting van het kerkelijk jaar meemaakte. Tijdens de dienst werd stilgestaan bij het overlijden van onder andere mijn grootvader, de man aan wie ik zowel mijn voor- als mijn achternaam te danken heb. Mijn zieltje is nog van mij hoor, maar oma vond het fijn dat we er waren.

's Avonds meer bijbelverhalen in het Beatrix Theater te Utrecht, alwaar nog steeds Joseph te zien is. De man met de mooie jas blijkt in alle liedjes 11 broers te hebben, maar op het podium alles met 9 broers af te kunnen. Desondanks belandt Joseph nog steeds in Egypte, waar zijn broers later als ze hongerig zijn, als schoven voor hem buigen. Tijdens de voorstelling boog er trouwens ook iemand; de blote Joseph-bast was kennelijk teveel voor een oudere dame die onwel werd. De boel werd even stilgelegd en omgeroepen en uitgelegd als een technische storing, wat technisch natuurlijk niet klopt, maar qua storing kan het dan weer wel.