Te hard rijden op Duitse snelwegen blijkt wel degelijk te kunnen. Balen van het betalen, maar het leuke van Duitse bekeuringen is dat ze worden geleverd mét minifoto als bewijsmateriaal. Laten we zeggen dat ik 135 kilometer per uur reed. Met die informatie in het achterhoofd is de foto toch verbluffend scherp. Scherper dan wat er uit mijn goedkope cameraatje komt, zullen we maar zeggen. Overigens was dit op 31 juli jl., de eerste dag van wat een rampenweekend zou worden.

Het nare van Duitse bekeuringen is dat ze alleen in het Duits zijn, en spreken dat gaat hier nog wel, maar lezen is een ander verhaal. Of ik een boete wil betalen, dat is wel duidelijk. Maar ruim na het voldoen van het bedrag valt er wéér een brief op de mat. Ik ga ermee naar mijn van oorsprong Duitse collega U., die heel druk is met het monteren van items over de val van de Berlijnse muur, maar zich vanwege begrijpelijke leedvermaakredenen graag even laat onderbreken.

"Ze zijn eigenlijk heel aardig," legt ze uit. "Ze vragen of je schuld wilt bekennen en zo ja, of je je persoonsgegevens wilt doorgeven." Nou, die foto spreekt al voor zich en ik heb al schuld bekend door te betalen. En die persoonsgegevens? Die hébben ze al, die staan al bovenaan de brief. Inclusief mijn geboortedatum! "Gewoon wie umseitig erop zetten en terugsturen," luidt het advies. Dertien kilometer per uur te hard kost twintig euro. Jammer... maar wel een boete om in te lijsten.