Je leeft er zo lang naar toe, en dan is het ineens zover. Van te voren was met opzet besloten om het heel klein te houden, stil bijna. Opgeprikt en een tikje nerveus meldden we ons vanochtend op het gemeentehuis van Maarssen. Erg vroeg want niet te duur, en met een klein gezelschap werden we naar een hoekje van de kantine geleid. Daar kregen we een echte ambtenaar van de burgelijke stand tegenover ons, die vragen stelde waarop iedereen twee 'ja's' verwachtte. En die kwamen er dan ook.

Geen ringen, maar wel elkaar de rechterhand geven. Geen sluier, maar wel elkaar feliciteren met een goeie kus. Geen rijst of duiven, maar wel ouders en getuigen. Ik was één van de mensen die het boekje mocht tekenen. Niet het trouwboekje, maar het partnerschapsboekje. Het partnerschap dat mijn zus met haar vriend heeft, is vandaag door de gemeente geregistreerd. En ik was er officieel getuige van. In de laatste alinea hier werd ik trouwens door het paar voor de taak gevraagd, maar ja, toen mocht ik er nog niks over zeggen.

Geregistreerd partnerschap. Dat klinkt toch minder romantisch dan bijvoorbeeld huwelijksvoltrekking, en ik heb er ook geen wenskaarten voor gezien. Terwijl het in feite gewoon een huwelijk is, afgezien van wat verschillen op het gebied van eventuele kinderen en de eventuele scheiding, waar geen rechter bij komt kijken. Ik zou zelf niet zo snel voor deze vorm kiezen. Maar mijn zusje oogt gelukkig gelukkig, en dat is wat telt. Tot de dood hen scheidt, dat dan weer wel.