Of zoals Toeps het treffend verwoordde: onze keuken wordt geterroriseerd door de Zaanse cowboymaffia.

Ineens kwam er uit een la van opa een welhaast antieke jaargang van de Kampioen tevoorschijn (toen nog Autokampioen). Uit 1953, dus aandacht voor de watersnoodramp. Maar ook voor slimme handigheeden voor in den toekomst!

Tussen de advertenties was het soms ook lachen geblazen, u weet wel waarom.

En foto's maken terwijl u 80 rijdt, mag dat? Nein, vast niet. Maar een kwart miljoen, dat zie je niet elke dag he.

Een hele maand zonder een nieuw blogje... ergens een schande. In een poging om dat stukje verwaarlozing van mijn kant te verbloemen ga ik gewoon een beroep doen op uw medelijden. Het zit namelijk zo, u zat een maand zonder nieuw stukje, maar ik zat een maand zonder auto. Beste mensen zonder rijbewijs: dat is een ramp. Niks meer en niks minder.

Het verhaal begon met een afgebroken veerschotel. Een stom, goedkoop ding dat onder de motorkap een veer op z'n plek houdt. Is-ie eraf, dan zakt je auto in. Als je het slecht doet mol je je hele onderkant, en het kost uren om het ding er weer aan te gelasten.

Toen dat gebeurd was, wilde mijn elegante Baby Benz ineens niet meer starten. Na lang onderzoek bleek dat geen elektrisch probleem, maar een versleten iets in het slot. En toen dát gemaakt was, stond-ie klaar langs de weg... en kwam er een zandwagen langs die er een spiegel afreed.

Erg pijnlijk, tot en met de nota aan toe. Ik kan de Schuldige-blog wel weer uit de mottenballen trekken, zo erg. Vier cijfers!

En... heeft het gewerkt? U vond het heel zielig? Heeft u zich niet gerealiseerd dat er geen enkel verband is tussen geen auto hebben en geen blogje schrijven? Mooi!