"Hallo, ik wou graag een lichtbak bestellen met de naam van mijn café erop".
"Dat kan. Wat mag het zijn?"
"Kaarslicht, maar dan op z'n Engels. Candlelight."
(schrijft ondertussen mee) "Met een c, he?"
"Ja. En light met g-h-t."
"Prima!"

Mijn vaste U Vandaag-collega Marjolein en ik hebben deze week vakantie. Om elkaar niet helemáál te hoeven missen, maar vooral omdat we er allebei nog nooit waren geweest, hadden we voor vandaag een uitje naar Paleis Soestdijk gepland. Lekker met een paar bejaarden, een gids en één rolstoeler door eeuwenoude en thans verlaten vertrekken banjeren? Precies dat.

Niet aankomen, pas op voor de camera's, niet op het gras staan, niet op het tapijt staan, geen foto's maken, kortom: graag niet ademen en niet bestaan. Los daarvan was het toch wel geinig. Het paleis is enorm. Er staan nog een hoop mooie dingen in, al zijn sommige stucwerkjes niet meer zo mooi. Foto- en videomateriaal vult in lege vertrekken veel van die leegte op.

De geinigste ontdekking vond ik de plankjes waar de leden van de Koninklijke Familie eeuwenlang  met streepjes hebben bijgehouden hoe groot ze waren (als kind). De jammerste ontdekking vond ik dat je niet heel even op het bordes mocht staan om een klein defileetje af te nemen. Aan de andere kant: er stond niemand, dus dat was vast uitgelopen op een zielige vertoning. Afijn: het was leuk. Indien u nog niet bent geweest: gaat ook, nu het nog kan.

Vannacht droomde ik niet over geld, niet eens over Toeps en zelfs niet over een huiskamerconcert van de Vengaboys. Nee, ik was bezig met kleding passen. Er zat een compleet pak bij, maar ook T-shirts en zelfs zonnebrillen (geen tussen-n, sorry zon). Om deze dromen uit te kunnen leggen hoef je geen Joseph te zijn: het wordt lente! Of zou het toch iets met afvallen te maken hebben...?

De voorbije week heb ik precies een kilo ingeleverd. Het gaat steeds ietsje minder hard, maar dat geeft niet. Het lijkt me a) niet zo gezond en b) niet lang vol te houden om élke week een kilo of meer kwijt te raken. Straks moet mijn huid nog operatief goedgenaaid worden! Nou, zo kan-ie wel weer. Ik ga eens kijken of ik heel misschien stiekem weer in een paar oude broeken pas.

| Start: 01-02 op 102,2 kg | Weken bezig: 3 | Stand nu: 95,4 | 
| Deze week eraf: 1,0 kg | Totaal eraf: 6,8 kg | Doel: 80,0 kg |

Ik kijk het clipje op YouTube, net als hij voorbij komt lopen. Ik begin het expres te zingen, als hij in de buurt is. Ik vertel mijn collega net even dat het nummer in de Tipparade is binnengekomen, als hij achter ons staat. En hij? Hij laat zich niet gek maken en krijgt toch gelijk, zegt-ie. Hij is Wim, mijn chef, de manager nieuws.

We hebben een weddenschap over Sieneke, de 17-jarige protegé van onze eigen Utrechtse volkszangeres Marianne Weber. Ik weet zeker dat haar liedje Ik ben verliefd (Sha-la-li) straks op het Eurovisie Songfestival in Oslo de finale haalt, en ook nog dat ze daarin geen modderfiguur slaat. Ja ik weet, da's een gewaagde voorspelling. Wim zegt dat we de finale níet halen, en dat snap ik wel.

De laatste keer dat Nederland de voorronde doorkwam was tenslotte in 2004 met Re-union (Without Love). Daarna mislukten Glennis Grace, Treble, Edsilia Rombley, Hind en de Toppers allemaal (opgezocht op Wikipedia, uw blogger is hetero). Ik kan Wim wel volgen. Hij vergeet alleen een paar dingen: het draaiorgel is geinig, Vader Abraham heeft simpele akkoorden afgeleverd, Sieneke ziet er aaibaar uit en Europa heeft geen verstand van muziek.

Ik heb nu al zin in die fles wijn. Sha-la-li!

Kou, sneeuw en gladheid: ik ben er helemaal klaar mee. Ik vermoed dat ik er mijn ziek-zijn van de afgelopen dagen aan te danken heb. Wat nu rest is een fikse verkoudheid, maar klinken als een Jantje van Veentje is op de radio natuurlijk geen slechte zaak.

Gladheid betekent ook: niet hardlopen, want ik breek nou eenmaal niet graag een been. Toch zal het binnenkort wel moeten (dat lopen, niet een been breken), want op 5 april ga ik met collega's en een hoop andere idioten tien kilometer rennen tijdens de RTV Utrecht Run, onderdeel van de Jaarbeurs Utrecht Marathon. Het deelnameformulier is gepost, dus de weg terug is heel moeilijk.

Ondanks het missen van de trainingen en misschien wel dankzij het ziek-zijn is er 2,6 kilo af ten opzichte van vorige week. Het is nog niet zichtbaar, maar wel goed te voelen.

| Start: 01-02 op 102,2 kg | Weken bezig: 2 | Stand nu: 96,4 | 
| Deze week eraf: 2,6 kg | Totaal eraf: 5,8 kg | Doel: 80,0 kg |

Vanavond op Nederland 3: de terugkeer van Hints. Inderdaad, dat oude spelletje waarbij je niet met je mond moet praten, maar met je vingers, je armen en één oorlel. Ik heb alle tijd om te kijken, want ik lig inmiddels al twee dagen met een dikke strot en een warm lijf op de bank. En met vierkante ogen van allerlei herhalingen. Als je zelfs het Nationaal Songfestival terugkijkt, ben je echt ziek.

Shalali! Terug naar Hints. Anno 2010 heeft spelleider Anita Witzier plaatsgemaakt voor Sofie van den Enk. Die kent u misschien van KRO's Ouders hebben geen seks, misschien als Jakhals uit DWDD, maar natuurlijk vooral van RTV Utrechts U Vandaag. Tot zover de categorie televisie. Hints begint vanavond om 21.10 uur op Nederland 3.

Elk jaar heeft zo'n dag waarop je voor de eerste keer de lente ruikt. Die dag is nog niet geweest, maar je weet dat-ie komt. Zo voelt het nu ook een beetje. Ik voel me al lichter en soms zelfs al dun, alleen, het is nog niet zo. Maar na één week minder eten, meer bewegen is de stand 99 kilo, en da's dus -3,2.

Heel blij mee uiteraard. Ja, ik weet dat het in het begin altijd heel hard gaat. En nee, dit is niet ongezond of verontrustend veel in één week. Het enige wat ik heb gedaan is in plaats van Hamka's de trap nemen. De bonbonnen bleven staan terwijl ik zelf ging fietsen. Dat werk. Later meer!

| Start: 01-02 op 102,2 kg | Weken bezig: 1 | Stand nu: 99,0 | 
| Deze week eraf: 3,2 kg| Totaal eraf: 3,2 kg | Doel: 80,0 kg |

Kijk, een heel slechte foto van mijn handschoenen. Allebei hebben ze een labeltje met een elletje. Dus ik zeg tegen Annette: da's ook stom, kijk nou es, ik heb officieel twee linkerhanden! Maar toen zei ze meteen dat het waarschijnlijk gewoon 'large' betekent, dus nu is het eigenlijk helemaal niet leuk meer.

Dag 1 zit erop, en die begon met een teleurstelling: fietsen naar het werk (half uur heen, half uur terug) zat er vanwege de hevige sneeuw niet in. Natuurlijk, het had eventueel best gekund, maar ik heb nu eenmaal geen rijbewijs gehaald om me te laten ondersneeuwen danwel natregenen. Eenmaal aangekomen op de redactie zorgde een jarige en tevens trakterende collega meteen voor een mooie testcase, maar zijn stroop- en glacékoeken zijn mooi door anderen opgegeten.

Geen plan zonder doel, en mijn doel is tachtig kilo. Dat lijkt me voor mijn 1.88 meter een mooi gewicht. Tachtig klinkt prachtig! Maar nog belangrijker dan wat de weegschaal zegt, is hoe het eruit ziet en hoe ik me voel. Voorlopig voel ik me een walrussige 102,2 kilo: het startgewicht. Dat betekent dat er in totaal dus 22,2 kilo afgaat. Bij één kilo per week hebben we het over een finish in juli. Maandagavond is voortaan weeg- en tussenstandavond.

Een peuter die vanuit het niets 'dikzak' zegt. Mijn stylist die vraagt of de toastjes in de aanbieding waren. Broeken die werkloos in de kast hangen omdat ik ze niet meer dicht krijg. Vakantiefoto's waar ik op sta als look-a-like van André Hazes. Ik wil het niet meer! Moeders dunste ben ik nooit geweest, maar sinds ik in september mijn laatste sigaret rookte zijn de kilo's erop, erin en eraan gevlogen. Het gaf even niet, het mocht. Maar inmiddels tel ik twintig van die kilo's teveel. Er is er maar één iemand me daar nu vanaf kan helpen: Sonja Bakker ikzelf!

Eén voordeel: afvallen is supermakkelijk. Het hele eieren eten is 'meer bewegen, minder eten'. Het klotige is alleen dat lekkere dingen zo lekker zijn, en dat het zo vreselijk langzaam gaat. Als je het wilt laten slagen, moet je het dus wel écht willen. Dat klinkt bekend... Yup, het is ook succesvoorwaarde nummer 1 bij het aflossen van schulden. Maar hee, in de oude doos zit nog meer waar ik nu kopietjes van kan maken! Net als toen is er sprake van een plan (check de heerlijke datum: 0102|2010), realistische doelen (dit gaat maanden duren) en het delen met anderen (hallo webloglezer).

Zou het lukken om er een sport van te maken, of wordt het toch een zwaar project? Dat leest u de komende maanden. Ik ga hoe dan ook vet mijn best doen.