Even zeuren weer. De gemeente heeft me gevraagd of ik een plastic hero wil worden, dus of ik mijn plastic afval voortaan wil scheiden. Het idee is dat mijn yoghurtbekertjes voortaan niet meer op de grote hoop belanden, maar nog een tweede leven krijgen, bijvoorbeeld als tennisbal of stukje fleecetrui. En da's prima. Dat scheelt mij ruimte in mijn vuilnisbak en misschien gaan we straks minder afvalstoffenheffingreinigingbelasting betalen. Heus niet, maar dat is dan de voorgehouden worst, want die moet er nu eenmaal ook altijd zijn.

Maar nu ik én een papierbak én een glasverzamelpunt én een plastic-collectie heb, begin ik me wel een beetje een milieustraat te voelen. Een beter milieu begint bij jezelf, maar betere voorlichting begint bij de gemeente. Wat mag ik bijvoorbeeld in de plasticzak doen? Verpakkingen van vleeswaren, deksels, zuivel- en shampooflessen. Wat zit daar meestal nog op? Juist: een etiketje van papier. Wat staat er verderop in de folder? Het is van belang dat er geen papierresten meer aan zitten.

Nou, dan maar een plastic hero op sokken. Ik ga mooi echt dus niet etiketjes van mijn plastic afval staan weken voordat ik het weggooi. Gemeente, zoek het maar uit!

Op de bovenste foto ziet u een stukje muur uit de nieuwe visagieruimte van RTV Utrecht, waar dagelijks alle presentatoren en de gasten worden opgemaakt. Deze week is die nieuwe ruimte verder opgefraaid met drie kunstige en tevens ingelijste foto's. Helemaal links hangt bijvoorbeeld een stukje decor van U Vandaag. En helemaal rechts een gigantisch uitvergrote radiomicrofoon.

Op de middelste heeft de fotograaf van bovenaf (zie uitvergroting onder) een wachtende presentator betrapt. En dus: mijn kalende bats vereeuwigd. Iemand die tussen de lampen heeft gesneakt zonder dat ik ook maar iets doorhad. En het resultaat opgehangen zonder dat iemand me iets gevraagd heeft. Ik weet niet wat ik het ergst moet vinden. Ik denk toch het roze overhemd.

Het lokale sufferdje is een wekelijkse bron van veel vermaak, waar ik op deze weblog echt meer mee moet doen. Neem nou de opening van de gloedjenieuwe kantine van Emmaus. Op het eerste gezicht is dat een blijde gebeurtenis, met veel vrolijke kleurtjes en een lachende mevrouw.

Maar. Stiekem kan het niemand ene flikker schelen. Alle andere vrijwilligers zitten allang te bunkeren in het nieuwe schafthok. De fotograaf is dus een held. Het is de enige die oog heeft voor Helga's bijzondere moment.

Heeft u dat ook wel eens, dat je een woord echt helemaal nóóit gebruikt, en dat je het dan ineens twee keer op een dag hoort? Ik had dat gisteren. Met schoven. Niet zoals je met een BigMac doet, maar als in bundels graan. De eerste keer was 's ochtends in een bijbellezing in een kerk in Den Haag, waar ik met een deel van mijn familie (en minister Donner, maar dat doet er niet zoveel toe, daarom staat dit ook tussen haakjes) de afsluiting van het kerkelijk jaar meemaakte. Tijdens de dienst werd stilgestaan bij het overlijden van onder andere mijn grootvader, de man aan wie ik zowel mijn voor- als mijn achternaam te danken heb. Mijn zieltje is nog van mij hoor, maar oma vond het fijn dat we er waren.

's Avonds meer bijbelverhalen in het Beatrix Theater te Utrecht, alwaar nog steeds Joseph te zien is. De man met de mooie jas blijkt in alle liedjes 11 broers te hebben, maar op het podium alles met 9 broers af te kunnen. Desondanks belandt Joseph nog steeds in Egypte, waar zijn broers later als ze hongerig zijn, als schoven voor hem buigen. Tijdens de voorstelling boog er trouwens ook iemand; de blote Joseph-bast was kennelijk teveel voor een oudere dame die onwel werd. De boel werd even stilgelegd en omgeroepen en uitgelegd als een technische storing, wat technisch natuurlijk niet klopt, maar qua storing kan het dan weer wel.

Je denkt dat het niet bestaat bij dat merk, maar het was toch zo. Toen ik mijn Mercedes kocht, was er iets dat kapot was, iets dat niet functioneerde. De antenne hoort vanzelf uit te schuiven als je de radio aandoet, en te zakken als... juistem, maar radio luisteren was er sinds de aanschaf helaas nooit bij. Ach, zelf wat plaatjes draaien lukte ook best.

Tot begin deze week. Ik reed met vrouwlief naar Disneyland, toen ik ergens in het Franse Rijk, in één van mijn spiegels, de antenne zag. Omhóóg dus! Na maanden van dienstweigering had het ding dus uit zichzelf, zonder aanwijsbare oorzaak, ineens besloten om weer te gaan doen waar-ie voor is. En nog steeds doet-ie dat. Kan ik eindelijk weer Radio M Utrecht ontvangen als ik naar mijn werk rij.

Onderweg in Frankrijk heb ik voor u trouwens een top 3 gemaakt van asociale automobilisten: de imbecielen die keihard bij je achterop komen rijden en in de ankers moeten omdat jij op de linkerbaan harder dan 130 rijdt. Precies, raar en nergens voor nodig. Maar goed. Op 3, ik had het ook liever anders gezien: Volkswagen. Op 2, op ruime afstand van de winnaar: Audi. En dus met stip op 1: BMW. Iedereen met een BMW moet verplicht opnieuw afrijden, zeg ik.

En mensen in Mercedessen dan? Kijk. Dát zijn pas vriendelijke bestuurders. De exemplaren die ik tegenkwam gingen met soms een beetje kleven, toeteren en knipperen met groot licht allemaal voorbééldig aan de kant.

Als je domino leuk vindt, niet lezen, want dit is een oproep voor iedereen die een hekel heeft aan Domino Day. Ik heb eens zitten denken, en ik denk dat ik dé methode heb gevonden om dit evenement voorgoed omver te werpen. Of het domino-gebeuren wordt volgend jaar nog vele malen erger, maar daar gaan we even niet vanuit. Okee, hier is het plan.

We huren een flinke sporthal af en daar zetten we 20 miljoen steentjes in rechtop. Niet allemaal fratsen, moeilijke kleurtjes of projecten met ijs en door vlammen en onder water, nee. Gewoon één gigantisch, lelijk mega-veld. Dat bouwt veel sneller en vergroot de kans op het vorstelijk verbreken van het wereldrecord. Dat staat nu op, let wel, slechts 4,4 miljoen steentjes en nog een paar. Eitje, zeg ik.

Dat is heel saai voor een avondje televisie, en dat is exact de clou. Bij SBS6 zullen ze bij het horen van hun nieuwe opgave toch wel opgeven. Dat betekent nooit meer domino op tv! Aan twee praktische onderdeeltjes uit mijn briljante plan moet ik nog een beetje werken. Ik zal ergens 20 miljoen steentjes vandaan moeten halen, en een groep debielen moeten vinden die ze op een rijtje gaat zetten.

Te hard rijden op Duitse snelwegen blijkt wel degelijk te kunnen. Balen van het betalen, maar het leuke van Duitse bekeuringen is dat ze worden geleverd mét minifoto als bewijsmateriaal. Laten we zeggen dat ik 135 kilometer per uur reed. Met die informatie in het achterhoofd is de foto toch verbluffend scherp. Scherper dan wat er uit mijn goedkope cameraatje komt, zullen we maar zeggen. Overigens was dit op 31 juli jl., de eerste dag van wat een rampenweekend zou worden.

Het nare van Duitse bekeuringen is dat ze alleen in het Duits zijn, en spreken dat gaat hier nog wel, maar lezen is een ander verhaal. Of ik een boete wil betalen, dat is wel duidelijk. Maar ruim na het voldoen van het bedrag valt er wéér een brief op de mat. Ik ga ermee naar mijn van oorsprong Duitse collega U., die heel druk is met het monteren van items over de val van de Berlijnse muur, maar zich vanwege begrijpelijke leedvermaakredenen graag even laat onderbreken.

"Ze zijn eigenlijk heel aardig," legt ze uit. "Ze vragen of je schuld wilt bekennen en zo ja, of je je persoonsgegevens wilt doorgeven." Nou, die foto spreekt al voor zich en ik heb al schuld bekend door te betalen. En die persoonsgegevens? Die hébben ze al, die staan al bovenaan de brief. Inclusief mijn geboortedatum! "Gewoon wie umseitig erop zetten en terugsturen," luidt het advies. Dertien kilometer per uur te hard kost twintig euro. Jammer... maar wel een boete om in te lijsten.

Een maandje ben ik het kwijt geweest, maar ik kan er weer helemaal bij: ruim duizend euro die op mijn betaalrekening stond bij de DSB Bank. Mijn hele bevroren tegoed is overgeboekt naar mijn kersverse Rabo-rekening, plus een handjevol rente. Dat is erg netjes van... ja, van wie eigenlijk? Dirk Scheringa? De Nederlandsche Bank? Wouter Bos en zijn depositogarantiestelsel? Geen idee, maar bij deze reuze bedankt voor de snelle actie.

Soms vraagt iemand me of ik me belazerd voel. Nee. En boos ook niet. Niet op Dirk, Gerrit, Ed en Frank, en ook niet op Bos en Wellink. Natuurlijk zijn er dingen fout gegaan bij DSB, en hebben mensen handtekeningen gezet onder verschrikkelijke contracten. Maar op de één of andere rare manier heeft de Wognumse bank nog steeds mijn sympathie. En Pieter Lakeman, de man die het eerste steentje omgooide op domino-DSB-day, dus niet.

Nu heb ik het geluk dat ik alleen maar een bescheiden gevulde betaalrekening had, en dat ik me nergens druk meer over hoef te maken. Het Icesave-gedoe is allang achter de rug, en dit nu gelukkig ook. En de Rabobank? Die valt toch niet om. Nee toch?

Je leeft er zo lang naar toe, en dan is het ineens zover. Van te voren was met opzet besloten om het heel klein te houden, stil bijna. Opgeprikt en een tikje nerveus meldden we ons vanochtend op het gemeentehuis van Maarssen. Erg vroeg want niet te duur, en met een klein gezelschap werden we naar een hoekje van de kantine geleid. Daar kregen we een echte ambtenaar van de burgelijke stand tegenover ons, die vragen stelde waarop iedereen twee 'ja's' verwachtte. En die kwamen er dan ook.

Geen ringen, maar wel elkaar de rechterhand geven. Geen sluier, maar wel elkaar feliciteren met een goeie kus. Geen rijst of duiven, maar wel ouders en getuigen. Ik was één van de mensen die het boekje mocht tekenen. Niet het trouwboekje, maar het partnerschapsboekje. Het partnerschap dat mijn zus met haar vriend heeft, is vandaag door de gemeente geregistreerd. En ik was er officieel getuige van. In de laatste alinea hier werd ik trouwens door het paar voor de taak gevraagd, maar ja, toen mocht ik er nog niks over zeggen.

Geregistreerd partnerschap. Dat klinkt toch minder romantisch dan bijvoorbeeld huwelijksvoltrekking, en ik heb er ook geen wenskaarten voor gezien. Terwijl het in feite gewoon een huwelijk is, afgezien van wat verschillen op het gebied van eventuele kinderen en de eventuele scheiding, waar geen rechter bij komt kijken. Ik zou zelf niet zo snel voor deze vorm kiezen. Maar mijn zusje oogt gelukkig gelukkig, en dat is wat telt. Tot de dood hen scheidt, dat dan weer wel.

Helemáál honderd procent, zo voel ik me nog niet. Maar het is wel mooi geweest zo, met dat bankhangen en gaar voelen. Die schipbreukelingenbaard gaat er zometeen af, ik kleed me aan en ga zo naar buiten om weer eens een stukje te leven.

Toch was het de afgelopen week niet alleen maar kommer en kwel. Toeps blijkt een uitstekende verpleegkundige en een ster in het verzinnen van gerechten voor mensen die niet kunnen kauwen, zoals spinazie met puree en risotto met champignons. Het scheelde weinig of ik kon met een rietje eten. Tussen de stomme tv-programma's door heb ik het spelletje Carcassonne geleerd, vier verschillende dwergen en de heks gescoord, en we hebben geklust. Een klemme deur klemt nu niet meer.

Zometeen dient er ergens in de hoofdstad nog wat meer geklust te worden, maar daarvoor moet ik eerst even langs Ikea. Niet helemaal honderd? Ik zei het al.