In de dagen na mijn thuiskomst ben ik helaas geïnfecteerd met een vervelend virus. Dokter Google heeft het over een herpes simplex-infectie, oftewel een koortslip. Of meteen drie. Met koorts (vandaar de naam), een aangevroten mondpartij (inclusief wangen en tandvlees), opgezette klieren in den onderkaack en een algeheel lusteloos gevoel (het typen van dit stukje gaat ook heel langzaam, maar daar heeft u dan weer geen last van). Best balen allemaal, want eten en praten doe ik best graag en dat voelt nu niet zo fijn.

Ziek dus, maar niet ziek. Nou heb ik dermate dikke lippen dat je er niets van ziet, maar ik zie reikhalzend uit naar de genezing, die na circa een week spontaan intreedt. Tot die tijd geldt: niet zoenen en wel afblijven. Al blijf ik het toevallig vinden dat Toeps een week geleden, toen ze me van Schiphol haalde, ook al zo'n ding op haar lip had.

Zo, dat was me het tripje wel. En het is maar goed dat ik mijn creditcard bij me had, de afgelopen weken met drie vrienden in Washington, Miami en New York. Want met mijn bankpas viel niet (meer) te pinnen. Het enige dat nog viel was DSB zelf, met een kleine duizend euro van mijn centjes. Maar die zie ik binnenkort alweer terug, schijnt.

Afijn. De vakantie was weergaloos. Halte 1 was capitol Washington, met het Capitool, het Witte Huis, het (gratisch!) National Air and Space Museum, het Lincoln Memorial en de nationale begraafplaats met presidenten als J.F. Kennedy en Taft. Taft, jazeker. Een droog, fijn weertje in de hoofdstad zorgde voor een aangename kennismaking met de States. Washington is lekker opgeruimd en relaxed, maar niet erg spannend. Tenzij je van musea houdt, die zijn er genoeg.

Als we een paar dagen later in Miami landen zijn we meteen overdressed. Dertig graden en counting. Maar hier is het vooral chillen. Op de Everglades Aligator Farm bijvoorbeeld, of langs Ocean Drive, met z'n palmen en bekende art deco/jaren '20-hotels. Het weer maakt dat ik -as we write- nog zit te vervellen. Onderweg naar the Keys komen we langs een winkel met artspullen die Utrecht heet. "Omdat de eigenaar zo van Rembrandt houdt," aldus een medewerkster. We hebben zijn feestje niet bedorven.

We slapen ook een paar dagen op Key Largo. Hier in de buurt maken we ook een snorkeltochtje, maar eenmaal onder water valt het stiekem toch een beetje tegen. Twee uur rijden daar vandaan, op Key West, het meest Caribische stukje en het zuidelijkste VS-deel, doen we cultureel en bezoeken we het huis van Ernest Hemingway. Er lopen ruim veertig katten rond (ik heb er drie gezien). Ga zelfgemaakt ijs eten bij Flamingo's, als u er ook eens komt. Mjam.

In New York, waar we maar twee dagen zijn, komen de truien alsnog goed van pas. Acht graden en regen. 's Avonds eerst een ijshockeywedstrijd van de New York Rangers (4-2 winst op de L.A. Kings, jawel). De volgende dag klimmen we in sneltreinvaart naar de top van het Empire State Building, varen we langs het Vrijheidsbeeld, wandelen we over Times Square en Wall Street, zien we geen WTC maar wel de studio's van NBC. Tis nat en koud, maar we doen gewoon alsof van niet.

"Doe maar een beetje een grote taxi," zeggen we in de hotellobby als we weer uit New York vertrekken en naar het vliegveld moeten. Even later zoeven we in een zwarte limousine naar New York JFK, waar heel toevallig net U Vandaag-collega Sofie van den Enk is geland. We kunnen nog net even op de foto. Zwart, het is weer eens wat anders... En een stuk goedkoper dan sommige Nederlandse limo's.

Eenmaal in Londen moeten we 's ochtends vijf uur lang wachten voordat we kunnen doorvliegen naar Amsterdam. We besluiten nog een grote stad mee te pikken en gaan ontbijt met zonsopgang zoeken in de buurt van de Big Ben. Als we eindelijk weer in Amsterdam zijn, zie ik daar meteen het beste dat Nederland te bieden heeft: Toeps. Volgende keer gaan we samen, schat!

Samenvattend? Je hebt veel leuke Amerikanen, maar hoe rotter hun baan, hoe rotter hun humeur. Mensen die taxi's besturen en de tolhokjes bemannen zijn het allerergst. Echt goed Engels/Amerikaans spreken is nergens voor nodig. De vele niet-Amerikanen die je tegenkomt zijn nog onverstaanbaarder dan jij. Starbucks is een heel efficiënte toko, net als de andere plekken waar zich rijen (dreigen te) vormen. Als er een plein is waar de koffiemaker als buren een Häagen-Dazs-winkel en een Dunkin' Donuts heeft, dan ga ik er serieus over denken om te emigreren.

Tja. Twee weken passen natuurlijk nimmer in één logje. Bonusmateriaal is beschikbaar op Hyves en Twitter. Ben ik nu even een nieuwe rekening openen bij de Rabobank.