Mijn hele lijf doet nog zeer, maar het is de mooiste bronzen plak aan de kapstok tot nu toe. Nou ja, bronskleurig dus. Voordat ik echt ergens ooit een keer derde word, mag ik nog wel heel wat trainen. Maar goed, 't was gaaf en een leuke route. Ik heb de burgemeester ingehaald, maar mijn eindredacteur net niet. Dat leek me wel veilig zo.

Voor een zondag is het eigenlijk veel te vroeg. Toeps is net de deur uit voor een shoot en ik zit me met een mok hete Brinta en enkele andere ontbijtartikelen mentaal voor te bereiden op de tien kilometer die ik zometeen mag lopen door Utrecht. Wordt leuk.

Dit laatste weekend voor m'n vakantie is sowieso een tof weekend. Gisteren een prima eerste ontmoeting met de schoonfamilie en 's avonds twee verjaardagen (waaronder mijn eigenste) gevierd in Holland Casino. Ik sta nog in de plus. Inmiddels weer wel, want eerder deze week was ik toch echt weer schuldenaar. Wordt vervolgd, blijf kijken!

Het was een magisch verjaardagsweekend met mooie cadeaus, waaronder een geweldige, oude kaart van Arnhem, de plek waar ik 30 jaar geleden voor het eerst buiten kwam. Een paar boeken en wat dingen die mijn verblijf op de fiets moeten veraangenamen, zoals handschoenen en een pomp. Ik heb het maar getroffen met zo'n grote leuke familie! En met Toeps, die daarmee eerst kennis maakte en me meteen daarna voor drie dagen ontvoerde naar Disneyland. Zo lief. Nu komt er trouwens een sprongetje in de tijd.

Vannacht kwam ik compleet afgemat en sufgenoten weer thuis, met een gat in mijn linkerschoen, een piratensleutelhanger aan mijn tas, een jaarabonnement in mijn portemonnee en een lach op mijn gezicht. En dan is het dus niet leuk om de dag erna in je eentje wakker te worden. Een bruine boterham naar binnen te werken in plaats van een croissantje. Naar een grijs mediacomplex te moeten in plaats van naar een roze kasteel. Plat Utrechts te horen in plaats van dat heerlijke Frans.

Enfin, u begrijpt het wel. Dag magie, hallo kater. En dan ga je het stom vinden dat je moet voorlezen dat het precies vijf jaar geleden is dat André Hazes overleed. Nou en. Koop je een lamp met een te grote fitting omdat je te lui bent om in de winkel even in het doosje te kijken. Voel je je vervolgens stom én lui. En waarom zitten er altijd zo weinig witte chocolade pepernoten in een gemengde zak? Schoften bij Bolletje! Oké. Volgens mij ben ik toe aan een weekendje Disney, ofzo.

Op mijn dertigste verjaardag ben ik er helegaar niet, ik knijp er lekker tussenuit. Ik zoef hedenochtend met mijn lief (in de twintig nog maar, maar ook al heel wijs) richting Disneyland Paris voor een fijn portie jeugdigheid en een puike viering van deze mijlpaal. Bij deze wil ik graag mijn ouders bedanken voor m'n verwekking en in het bijzonder mijn moeder voor het baren. Anders had ik de afgelopen 30 jaar toch verdomd veel interessants moeten missen, zeg.

Ik trakteer u van de week op een nieuw logje. Au revoir!

Klasse vindt ze het. Metje Blaak van De Rode Draad, de club die opkomt voor de belangen van prostituées. Zeventig Utrechtse dames bezochten donderdag een vergadering van de gemeenteraad omdat ze niet willen dat die beslist dat hun bootjes op de Vecht in Utrecht 's nachts voortaan dicht moeten blijven. Metje is met hen en deed een dag later haar verhaal bij ons.

Voordat zo'n gesprek wordt uitgezonden is er al een hoop gebeurd. We geven de gast een handje en nemen de vragen globaal door, hij of zij krijgt een beetje make-up, stellen hem of haar indien nodig op het gemak en geven tips over waar en hoe te zitten en te kijken. Even vooraf kennismaken is wel zo prettig.

Vaak maak je dan ook kennis met mensen voor de gezelligheid met gasten meekomen, in het geval van Metje een vriendelijke meneer met een fototoestel. Op een gegeven moment is het tijd om naar de visagie te gaan. Ik zeg tegen de fotograaf dat hij ook mee mag, waarop Metje zegt: híj moet niet op tv hoor... hij wordt gezocht!

Zou het serieus geweest zijn? Ik weet het serieus niet. Met Metje weet je het maar nooit.

Als ze bij de Vogelopvang een beest hebben zitten dat niet meer beter wordt, pakken ze gewoon een dubbelloops jachtgeweer en schieten ze de arme vogel dwars door zijn kop. Nee, natuurlijk doen ze dat niet. Maar vanavond was dat wel precies wat Sofie en Annette over een zwaan vertelden in U Vandaag. Mijn schuld. Sorry dames, sorry opvang, sorry zwaan.

Vrouwtjeszwaan werd vorige week gewond gevonden langs de A2 bij Utrecht, aangereden. Meneer zwaan stond haar driftig te beschermen en te verdedigen in verband met onmenselijke onafscheidelijkheid. Meneer had pech, want mevrouw ging mee naar de Vogelopvang. We maakten er verschillende reportages over, want zo'n tragi-romantisch verhaal verdiende wat ons betreft een mooi slot en een hereniging. Maar helaas. Mevrouw werd niet beter en kon niet meer zwemmen. Ze kreeg een spuitje.

Het bericht kwam binnen en ik liep van mijn radioblok naar de televisiedames. 'Die ene vrouwtjeszwaan is dood'. Ik leg het verhaal uit. Al lachend besluit ik ongeveer als volgt: en toen hebben ze haar een nekschot gegeven. En om 18 uur hoor ik dat bloedserieus in de uitzending terug! Ja, nee, natuurlijk geen nekschot. Bij een zwaan hoort een háls he.

Met Toeps is alles beter en leuker. Die reclame met die kar avocado's compleet afkraken. Naar Volendam rijden om boodschappen te doen. K2 zoekt K3 volgen. Het verzamelde werk van Herman Finkers halen, aanzetten en dan meteen in slaap donderen. En op de kermis in Zaandam waren we de beste coin pushers van de hele week.

En dan was er de Open Dag van RTV Utrecht, óók best goed voor je ego. Nee, serieus. Goed, mensen die nooit kijken en een hekel hebben aan U Vandaag komen toch niet langs. Maar ik heb toch meerdere keren gehoord dat ik er in het echt jonger uit zie én minder dik. Conclusie: die make-up houden we maar op en ik moet toch weer eens wat kilo's zien te lozen.

Los van de losse opmerkingen waren er natuurlijk een hoop vragen. Hoe laat we beginnen en wat we eigenlijk overdag allemaal doen. Waarom Sofie er niet was. Of we de teksten lezen van die twee kleine schermpjes op tafel. Waarom er wasknijpers aan de lichten zitten. Of ik een keer kom eten. Of ik niet naar de NOS wil. En of ik weet hoe de huisnummers in Utrecht lopen.

Maar de belangrijkste en mooiste vraag die ik kreeg, kan ik hier niet neerzetten. Dat moeten mijn ouders eerst weten...

Als onderdeel van het Utrecht Uitfeest houden we komende zondag weer Open Dag bij RTV Utrecht. Je kunt overal rondneuzen: op de redacties en in alle studio's, zowel van de radio als van de televisie. Je kunt erachter komen of je presentatietalent hebt, een workshop volgen of meedoen aan onze fotowedstrijd. En als je alleen maar een gevouwen ballonnenhondje wilt, dan kan dat ook. Buiten staat opnieuw de Bingo FM-tent, met daarin optredens van onder andere Jacques Herb, Harry Slinger en Robert Leroy.

Eva Brouwer, Marjolein Heijen en uw weblogger bemannen het U Vandaag-gedeelte. Dus kom gezellig rodebankhangen of nootjes naar ons gooien. Je bent welkom tussen 11.00 en 17.00 uur en kom het liefst met het openbaar vervoer of de fiets, want de parkeerruimte voor auto's is schaars.

Tot zondag!

De Efteling was leuk. Sinds de laatste keer dat ik er was is Loeki de Leeuw een carnavalsfiguur geworden (in Carnaval Festival inderdaad), heeft Paul de Leeuw een sprookje ingesproken, en werd De Vliegende Hollander gebouwd. Die laatste ziet er geweldig mooi uit, maar ze hadden 'm beter De Vliegende Nekwervel kunnen noemen. Soepel is anders. Overigens, beeldmateriaal is er niet. Heel gek, maar alle automatische foto's die in de attracties worden gemaakt zijn mislukt.

Net als de elektrische opdrachten die ik mijn garage gisteren voor de Baby Benz had meegegeven. Ik wilde dat ze m'n antenne zouden maken zodat ik onderweg weer Radio M Utrecht kan luisteren, dat ze m'n verwarming weer warm zouden krijgen en dat ze mijn buitentemperatuurmetertje zouden maken. Vanmorgen bleek het allemaal niet gelukt, danwel uitgesteld, danwel onmogelijk. Maar ik heb nu wel weer een werkend lampje in mijn asbak, joechei. Ik rook niet eens in de auto.

Ongeschoren presenteren, terwijl je af en toe rustig aan je neus kan zitten en geen vrouwelijke co-host die jouw teksten afmaakt. Nieuwslezen op de radio heeft zo z'n voordelen. Vandaag mocht ik weer een keertje op Radio M Utrecht. Mijn laatste bulletin was meer dan een jaar geleden, maar het voelde meteen weer vertrouwd. Inclusief het kleinere nieuws waar we in U Vandaag op televisie nooit ruimte voor hebben, zoals aangeschoten Kamerikers die hun rijbewijs kwijtraken en pizzabezorgers die die beroofd worden in Nieuwegein.

Ik heb het gemist, merkte ik vandaag. De komende tijd gaat het af en toe weer wat vaker gebeuren, maar niet morgen, want dan zijn girlfriend en ik aan het nazomeren in de Efteling. Tot woensdag (geschoren, met de handjes boven tafel en aangevuld door Mari Carmen)!

Ook de Tempo-Run in Bussum was leuk. Wat kleiner en gemoedelijker dan vorige week in Laren, maar het Gooi blijft goed bevallen. Deze keer gefinisht in minder dan 21 minuten, maar ik zal er eerlijk bij vermelden dat deze loop 4 kilometer was, een kilometertje korter dus.

En dat terwijl het de avond ervoor erg laat geworden was op Slot Zeist, onder meer een pracht van een trouwlocatie (zie hier de Spiegelzaal, voor al uw ceremonies). De bruidegom was de eindredacteur van onze televisie-afdeling, die zijn bruid al werkend ontmoette toen hij nog verslaggever was. Dat vond de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand ("zeg maar babs") fantastisch leuk, dat mensen elkaar ook nog wel eens in het echt leren kennen, in plaats van alleen maar via internet. Oftewel: internetbruiloften zijn hartstikke hip... maar niet op een eeuwenoud slot.

En zo zag het eruit, de (af)gelopen zondag. Dat ik niet als eerste was geëindigd, dat had ik natuurlijk meteen al wel gezien. Maar 113e? Hon-derd-dér-tien-de? Op ruim 11 minuten van de nummer 1?

Dat valt lekker ook niet tegen. Want er waren ook 216 luitjes langzamer dan uw weblogger.

Laat je Pino vallen in één van je logjes, krijg je daar meteen weer vragen over. Hoe is het met Pino, ging jij Pino niet ook nog knuffelen? Dat is inderdaad niet voor niets. We zijn al heel lang onafscheidelijk.

(Met dank aan Joost, die me Pino destijds schonk en nu deze foto in d'één of andre hoek heeft opgeduikeld)

Rare vogel he.