Al een paar dagen is hier weinig gebeurd, sorry. Maar het was rennen, gisteren. De Gooische Run was een groot succes. De tweede editie telde 1.500 lopers (5, 10 en 15 kilometer) die werden weggeschoten door de burgemeester van Laren, een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Vooraf had ik de lat niet al te hoog gelegd: geen laatste worden en sneller zijn dan 30 minuten. Beide doelen zijn gehaald, maar de precieze tijd en mijn uiteindelijke plaatsje op de finishlijst laten nog op zich wachten. Komend weekend gaan we weer, dan de Tempo-Run in Bussum.

Vrijdag en de ganse zaterdag heb ik besteed aan het beter leren kennen van Toeps. Gedicht!

Ken je dat, heel blij zijn
Door jou en mij, wij zijn
Elke dag maak je me blijer
Was ik maar een eiersnijer
Want dichterbij? Ik knijp je fijn
Wil jij mijn gekookte eitje zijn?

Mensen die mij wat langer kennen dan vandaag weten dat ik zo technisch ben als een lege gereedschapskist. Magnetrons, auto's en televies moeten het gewoon doen, en zo niet, dan ontstaat er blinde paniek wat ongerustheid. Zo ging het ook bij mijn computer. De pc besloot zichzelf soms drie keer in een half uur te herstarten, of compleet onbestuurbaar te worden. Bloed- en bloedirritant. Als-ie weer eens vastliep trok ik gewoon de stekker los en probeerde ik het opnieuw. Offe, hij probeerde het opnieuw.

Ik dacht dat het aan zijn leeftijd lag (toch zeker 6) of aan de hitte (toch zeker 25). Maar na het openschroeven van de machine (dát lukt nog) bleek het probleem iets anders te liggen: achter de ventilator zat een stofnest waar Pino een gezin in zou kunnen stichten. Fijn zeg, weer een stukje kunnen schrijven zonder twee keer opnieuw te moeten beginnen.

U heeft haar vast gemist, wij in ieder geval wel. Maar vanaf deze maandag is Annette Barlo eindelijk weer te zien in U Vandaag. Welkom thuis!

De vrolijke Baarnse accepteerde in april een bijbaantje als pittige fysiotherapeute in Goede Tijden Slechte Tijden en toen zat ze ineens met Ludo Sanders op de bank, in plaats van met ons. Wat een keus kans! Maar dat gevoos met die slechterik is nu klaar. Nou ja, niet helemaal: wat voor de vakantie is opgenomen moet nog worden uitgezonden.

U kunt dus straks zappen tussen een afgetrainde Annette die in haar bh over het scherm rollebolt en een afgetrainde Annette die met kleren aan het regionieuws presenteert. Ik zou het wel weten.

Dilemma. Maanden en maanden geleden sprak ik met een vrijgezelle vriend af om een keer te gaan speeddaten. Oftewel in één middag 30 dames ontmoeten, met elk van hen drie minuten praten, en daarna steeds beslissen of je haar nog een keer wil zien. Vult zij ook een 'ja' in, dan heb je een match en wisselt de organisatie e-mailadressen uit. Het is dus zaak om werkelijk ál je sociale skills aan te wenden en daarbij is het een regelrechte braintrainer, want na meisje nummer 14 ben je dus nog niet eens halverwege. Laat staan dat je dan nog origineel uit de hoek kunt komen, maar goed, dat hoeft inderdaad ook niet. Zondag is het zover.

Geen wanhopig verhaal met een altaar in de verte, welnee. Gewoon een kwestie van gaan, haartjes kammen en een glimlach erin rammen, gezellig maken, uitproberen, en maar zien na welke dame de hoofdpijn op komt zetten. Tja, en wie weet zit er wel wat tussen.

Maar. Precies vier weken geleden kreeg ik iets met Toeps. Iets dat maakt dat die 30 vrouwen me ongezien en stuk voor stuk gestolen kunnen worden, en voor mijn part allemaal fijn iets met elkaar beginnen. Nog steeds lijkt zo'n middag me extreem leuk om een keer mee te maken. Wil graag testen of onze vrouwensmaak overeenkomt. Tegen Toeps kan ik zeggen dat ik gewoon 30 keer 'opzouten' aankruis en dat ze niet moeilijk moet doen. Dat ik gewoon ga omdat ik er ook nog eens voor betaald heb. Ja, met die gedachte heb ik gespeeld. En nee, natuurlijk kan ik dat niet maken.

Dus. Ik wacht fijn buiten tot mijn maat klaar is, geef hem een aspirientje, luister naar zijn bevindingen en scheur daarna door naar m'n meisje. Ik ben eruit en het was makkelijk: ik wil graag daten met meisje nummer 1.

In Utrecht hebben we er even op moeten wachten, maar aan het begin van de avond was het dan eindelijk zover: grijsheid, regen, onweer en windstoten. Vooral met die laatste ben ik blij. Dat betekent de deuren van mijn flatje tegen elkaar open en lekker door laten waaien, die hap. De stofnesten worden in één moeite onder de bank vandaan naar buiten geblazen! En mijn computer in, want die staat op de grond. En bedenk me net dat ik van sommige mensen helemaal niet mag internetten als het onwedert, dus ik peer 'm weer.

Een nieuw vriendinnetje hebben heeft wel een paar nadeeltjes. Het beheren van mijn agenda en iedereen te vriend houden is bijvoorbeeld wat lastiger geworden. Bij de plaatselijke Esso verwacht ik binnenkort te kunnen tanken aan een gouden pomp. Veel vaker tanden poetsen. En tot in den treure moet ik aan mensen die begaan met me zijn foto's showen en uitleggen hoe we elkaar ontmoet hebben en wat ze doet.

Alleen al die twee tandenborstels die vandaag in een glaasje ook iets moois zijn begonnen, doen me al dat soort futiliteiten vergeten. Nu vraagt u zich misschien af of er ook nadelen zitten aan een nieuw vriendinnetje. Nee. Hoezo?

Rete-zenuwachtig, dat is wat overdreven. Een beetje spannend, ja dat vind ik het wel. Je gaat tenslotte niet elke dag bij John de Mol langs. Maar ik heb niks te verliezen. Meedoen is belangrijker dan winnen, toch? De afspraak is vandaag vastgelegd, op 30 augustus al, in Laren dus. Ik ben benieuwd hoe hij woont. Jammer dat er niet veel tijd is om dat te bekijken.

Want na heel wat recreatieve holadiee-rondjes om de Maarsseveense Plassen wordt het onze eerste echte hardloopwedstrijd, compleet met een chip om de tijd te meten en een heus startnummer. Vijf kilometer, omdat het de eerste is. En omdat we meer nog niet zo heel goed trekken. Het was recreatief, weet u nog. Laren, here we come!

Mexicaanse griep. Als je sommige verhalen moet geloven is half Nederland na de vakantie overleden, terwijl de gevolgen van H1N1 niet anders of ernstiger zijn dan die van gewone griep. Inmiddels hoop ik serieus dat ik het ook krijg, en snel. De vraag is of me dat lukt, want ik ben dit jaar al ziek geweest. Maar mocht ik inderdaad besmet raken, dan steek ik eerst Toeps aan en dan organiseren we hier of in Zaandam gewoon een gezellige quarantaine met fruit en thermometers. Tussendoor kan ik als geboren Arnhemmer misschien wel aan het werk voor de collega's in Gelderland.

Zondagavond laat, eindelijk tijd om even wat over het weekend neer te zetten. Dat begon vrijdag met nieuws van het presentatorenfront bij RTV Utrecht: Marc van Amstel (links) stopt met Bureau Hengeveld, ons misdaadprogramma. De man die mij leerde nieuwslezen op de radio gaat binnenkort met pensioen. Gloeiend erbij en voor hem in de plaats komt de eveneens betrouwbare Riks Ozinga, die op tv Knooppunt Utrecht presenteert en op Radio M Utrecht Afslag 93.1. De wisseling van de wacht staat gepland op 19 augustus.

Vrijdagavond ontvoerde ik Toeps voor haar verjaardag naar Antwerpen, met als hoofdingrediënten Metropolis (Angels & Demons), Crowne Plaza (sinds Zürich groot fan van) en Ikea (voor het cadeautje). Wat is het toch een plezante stad, en helemaal als je daar mag rondlopen met de leukste inwoonster van Nederland aan je zij! Kan het alsjeblieft altijd zo tof blijven? Amaai zeg.

Verder eindelijk weer eens hardgelopen, de door Zwitserland veroorzaakte administratiebom onschadelijk gemaakt, vriend J. geholpen met zijn sollicitatiebrief, de avonturen van di papa en di mama in een Pipo de Clown-woonwagen vernomen en met mijn beste vriendjes samen gegeten. Kon niet beter!

Heb je twee weken verkering, ken je haar nog niet zo heel goed, is ze meteen jarig! Dat wordt mijn best doen. Maar niet hier. We zijn morgen terug. Als de auto heel blijft, that is.

Een weekendje Zwitserland met maatje Ricardo. Mooi weer, frisse zin en auto in puike staat, want net gegrotebeurt. Vrijdag heen, zaterdag een concert op de nationale feestdag en zondag weer fijn naar huis. Alleen: zo liep het dus niet. Pak er maar wat te drinken bij, want dit wordt een lang verhaal.

vrijdag 31 juli
's Ochtends Ricardo opgehaald in Utrecht en onder het genot van veel wanstaltige, maar eigenlijk gewoon heel goeie jaren '90-muziek naar Zwitserland gecrosst. Aan het begin van de avond checken we in bij het Crowne Plaza in Zürich, een prachthotel. In no time verkennen we de stad en compleet gaar van de reis en zo vele prachtindrukken vallen we in slaap. Tot zover niks aan de hand, nee. Dat komt nu bijna.

zaterdag 1 juli
Alles dicht, want de Zwitserse Koninginnedag is aan de gang, al moet u hier hossende mensen even wegdenken. Daarom gaan we richting where the party is: we slapen in Flüeli-Ranft en gaan in het nabijgelegen Engelberg (in de bergen inderdaad), naar de grootste 1 Augustus-party van die hele Schweiz. Een concert van een keur aan sterren van weleer; van Captain Hollywood Project, Culture Beat, the Real McCoy en de klapper van de avond: DJ Bobo. Hier dood, daar een grote ster.

We halen onze eigen ster uit de garage en sturen de Mercedes richting Luzern voor een fijne tussenstop. Maar waarom gaan die raampjes ineens zo langzaam omhoog en waarom is de radio er eigenlijk mee opgehouden? Ik vermoed een accuprobleem, maar we rijden door totdat het letterlijk niet meer kan. Geen beweging meer in te krijgen. En dat terwijl heel Zwitserland bij elkaar op familiebezoek zit! Als ik na lang wachten de ANWB aan de lijn krijg, krijgen we alleen een Zwitsers telefoonnummer: ik ben te cheap-ass lid. Na een uur, rond 15.00 uur, verschijnt de TCS, de Wegenwacht. Het concert is al begonnen.

Het blijkt niet de accu, maar de alternator. Fijn, maar we komen er niet achter wat dat is. Hoe dan ook, we kunnen niet verder rijden. TCS-man begeleidt ons naar de Mercedes-Benz-dealer in Luzern. Wij nemen een taxi naar Fluëli-Ranft, waar we eerst moeten inchecken. Tachtig euro armer en beseffend dat we nu sowieso op z'n vroegst maandag naar huis kunnen, bestellen we weer een taxi naar het concert in Engelberg. Helaas blijken die plaatsen geen tien minuten uit elkaar te liggen, maar een uur. Welke clown heeft dat zo dom geboekt? O, dat was ik.

Dan maar extra pinnen, maar hee, waar is mijn bankpas eigenlijk? Kwijt. Weg. Ook dat nog! Ik besluit het van me af te zetten en aan het einde van de middag komen we dan eindelijk en nóg armer aan in Engelberg. Sommige artiesten zijn al geweest, we horen nog net de laatste klanken van Culture Beat en het is meteen pauze. Fijn. Dan maar even het dorp in. Als we terugkomen treedt eerst nog ene Sandra op en begint daarna het concert van DJ Bobo, dat pardonnez moi, très vet was. Een Zwitserse chick probeert me te versieren, maar hier bewijst mijn doodgewone ring zijn waarde. Waarna ik de hele avond onterecht maar toch noodzakelijk sta te verdedigen dat ik op mijn 29e al getrouwd ben.

Door schade en schande wijs geworden nemen we een bus terug naar het mini-bergdorpje Fluëli-Ranft, waar we ons een hele zondag en zonder vervoer zullen moeten vermaken.

zondag 2 augustus
Regen. Regen. En stortbuien. Als we eindelijk even naar buiten kunnen, ontdekken we dat Fluëli-Ramp een bedevaartsoord is, waar zelfs de paus nog is geweest. Holy moly! Vandaar al die nonnen in het dorp. Wandelen dus maar, want verder is er geen hol te beleven. We komen onder meer langs de hoogste houten brug (100 meter) van Europa. Mensen, gaat die zien. Gelukkig heeft Ricardo Uno meegenomen, waar we heel wat meer dan uno potje van spelen. Vroeg erin. Maandagochtend om 7 uur meteen de garage bellen en vragen of ze alsjealsjeblieft meteen onze auto willen maken zodat we onze hielen kunnen lichten.

maandag 3 augustus
Via de Nederlandse klantenservice horen we al vroeg dat er een begin is gemaakt met onze auto. Yes! We checken uit en nemen een bus en een trein naar Luzern. In de zeikende regen komen we bij de garage. Maar dan blijkt... misschien doet-ie het, misschien ook niet. De alternator is de dynamo. Er moet misschien een nieuwe in, maar die komt op z'n vroegst dinsdag. Rijden is onverantwoord, besluiten we. Als we nóg een keer stil komen te staan op een berg of in een tunnel, dan zijn we nog verder van huis. De beslissing betekent nóg een dag later terug. Werk bellen dat we niet komen. Toeps laten weten dat ik haar nóg langer niet zie. Papa bellen of-ie geld wil overmaken om het ding voor te schieten, want ik ben nog steeds mijn bankpas kwijt, maar de giroversie heb ik nog.

Eerst op zoek naar een nieuwe slaapplaats, maar dat duurt niet lang. Want naast de dealer zit een ecologische jeugdherberg. Hoezo, contrast. Platzak, narrig, nat en in een besparende bui boeken we een kamer, die nauwelijks goedkoper blijkt dan eentje in een Ibis-hotel. En dan toch maar de stad in, want schone onderbroeken, die hebben we niet meer.

's Avonds vervloeken we met plezier al onze pech, domme acties en de jeugdherberg, die van buiten op een atoombunker lijkt en van binnen op een middelbare school. Timers op douchekranen zijn stom. Maar eerlijk is eerlijk: we slapen er goed. Laten we hopen dat we bijtijds wegkunnen.

dinsdag 4 augustus
Om 09.45 uur gaat mijn telefoon: de auto ist fertig! Jawohl! We maken een rondedans en om 10.30 uur rijden we bij de garage weg. De reparatie kostte 700 euro, maar de Benz is daarvoor ook wel even gewassen, hoe aardig. Op de terugweg totaal geen problemen, of het moeten de langzame Nederlanders (NL= nur links) zijn geweest. En nu ik dit allemaal hier verwerkt heb, ga ik dat in mijn slaap nog eens doen. Foto’s komen nog en ja, die bankpas is echt weg. Truste!

Met dank aan Andreas Albisser, Markus Schwarzentruber, Andrea Roos, Toni Kathriner en al die anderen die het tot een onvergetelijke trip hebben gemaakt!