Let's see. Heb ik alles? Afscheid genomen van Toeps, gas uit? Check. Meld ik me even af hier. Dit weekend zit ik met een vriendje in Zwitserland, dat zaterdag welgeteld 718 jaar bestaat. Da's een heel verhaal, maar daar heb ik nu geen tijd meer voor. Später!

Zaandam. Een plek waar ik tot gisteren niet dood gevonden wilde worden, en levend trouwens eigenlijk ook niet. Maar na de eerste date op de Parade in Utrecht was het aan mij om Toeps een tegenbezoek te brengen, daar kon ik niet onderuit. Dus na een gezellige avonduitzending tandjes poetsen, even kwistig met deo in de weer, verleidelijke smoel erin rammen en een goedkeurende blik van co-host Eva op naar Noord-Holland.

We hadden bij haar thuis afgesproken. Dat lijkt wat snel, maar we kennen elkaar eigenlijk al sinds 2005 omdat we elkaars fabelachtig leuke weblogs lazen. Eind 2006 waren we elkaar één keer toevallig tijdens het lijf gelopen tijdens opnames in Hilversum, en daar is ook een foto van, te grappig. En begin deze maand trok ik zomaar een keer gewoon het stoute toetsenbord naar me toe. Toeps, ik wil een date met je, maar wel een date-date. En ze zei ja.

Toen ik binnenkwam liep het voor geen meter. We waren hangerig, hongerig (want al 8 uur geweest) en moesten duidelijk weer even aan elkaar wennen. Ze stond pannenkoeken te bakken en het gesprek liep zó lekker dat ze tijd had om er met een spatel bedbodems in te tekenen. Maar eenmaal aan tafel en met de trek vertrokken ging het beter. Omdat ze geen bank heeft (ach, hoe jammer) gingen en hingen we verder op haar bed. Om te práten, mensen.

Over van alles. Van haar modellenwerk tot de Rabobank en van kakkerskleding tot huisstofmijt. Terwijl Charly Lownoise en Mental Theo (waarvan zij óók weet hoe die in het echt heten!) een romantisch achtergrondje verzorgden groeide en groeide het lijstje met dingen waarin we op elkaar lijken, net als de zin om haar te kussen, maar zij was me voor. En toen had ik ineens een vriendinnetje. Een slim, grappig, vertederend lief en vreselijk mooi meisje. Wie weet komt het met de liefde voor Zaandam dus ook nog wel goed.

Kom er net achter dat er een nóg grotere postirritatie mogelijk is. Een mail van kaartengigant Hallmark.com. "Hello, this is your lucky day.'" Ik zou niet weten waarom. Staat er soms ergens een digitaal kaartje voor me klaar? Lijkt me wel, maar geen idee, want verder is de mail helemaal leeg, kijk maar:

Leuk hoor, dat internationale korenfestival Europa Cantat. Nee, echt. Ik geloof iets van 80 koren uit 43 landen, samen een slordige drieduizend zangers en zangeressen, en dat allemaal in Utrecht. Je moet hier dus even niet gek opkijken als je plotseling ergens gezang hoort. Of gepraat hoort in een taal die niet de jouwe is. Maar mensen. Oberessen die faliekant overdreven gaan vragen 'would you like something to drink first', dat is weer het andere uiterste.

Een dag om snel te vergeten. Een uitzending met een haperende autocue, een satellietverbinding die het laat afweten en dan ook nog een gesprek over iets waar ik echt alles, maar dan ook álles vanaf weet: eicellen...! Gelukkig zijn de hordes niet allemaal even zichtbaar.

Ook lachen: de rekening van de eerste kennismakings-grote beurt van mijn nieuwe oude Baby Benzje is er. Ik ken mijn nieuwe bolide nog niet zo lang, dus even grondig doorlichten leek me wel handig. Hij is er (nu weer) geweldig aan toe en heeft een hoeveelheid nieuwe filters gekregen waar Douwe Egberts jaloers op zou zijn: voor olie, brandstof, lucht en pollen. Uit het verslag filterde ik zelf nog dat er een nieuwe band wordt geadviseerd, omdat daar een bult in zit. Van een bult in mijn portemonnee heb ik voorlopig alvast geen last meer.

Dit stukje is niet wat het nu gaat lijken, maar vandaag gaf ik mijn mobiele nummer aan onze stagiaire. Gewoon, door haar even te bellen, zodat ze mijn nummer kon opslaan. Blijkt het al in haar telefoon te staan, onder de naam Erik. Terwijl ik mijn nummer al negen jaar heb! Even voor de duidelijkheid: ik doe niks met de stagiaire. Behalve uitzoeken hoe dit kan, natuurlijk. Wordt dus vervolgd.

Update 16-07: blijft waarschijnlijk toch een raadsel, helaas. We hebben wel afgesproken dat ik nu officieel een gespleten persoonlijkheid heb.

Voorafgaand aan het bedrijfsuitje werd er al druk over gespeculeerd. We wisten dat het op een boerderij in Kamerik zou zijn, maar niet wát er zou gebeuren. Boerengolf in een weiland? Fierljeppen? Geen van beide, maar het scheelde weinig.

Alles voor de teambuilding (en de overwinning). En dus werd er driftig achteruitgelopen met kruiwagens, gepolonaisd, gestept en een evenwichtsbalk bedwongen. Zouden de activiteiten óver het water expres aan het eind gepland geweest zijn? Natuurlijk. En zoals je ziet: ook aan een touw naar de overkant was, ondanks de wellicht ietwat optimistische kledingkeuze, ook geen probleem.

(Dat de afsprong vervolgens wat minder was en driekwart been toch nog onder water verdween denkt u er lekker zelf maar bij.)

De zomervakantie is begonnen, maar dat betekent niet dat er minder nieuws is. Wél dat je er soms wat lastiger bij kunt komen. Veel mensen zijn er simpelweg niet, omdat de scholen of gemeentehuizen waar ze werken nu (eerder) gesloten zijn. Toch wilden we vandaag graag een bepaald Tweede Kamerlid uitnodigen in de studio.

Toen we een fractiemedewerker aan de lijn hadden om die vraag voor te leggen stuitten we ineens toch nog op een opmerkelijk nieuwtje: "Dat wordt lastig, de Tweede Kamer heeft recessie".

Een geluksvogel ben ik. Elke avond mag ik met vrouwen op de bank televisie kijken. Meestal met Marjolein, maar die vindt het prima als ik het soms vreemdga met Sofie, Annette, Mari Carmen of Eva. Maar als je bedenkt dat het stuk voor stuk (intelligente) stukken zijn ga je je wel vanzelf afvragen wat je daar als enige man tussen doet.

Binnenkort hoeft dat niet meer, want we krijgen er in het kippenhok ein-de-lijk een haantje bij: Sacharko Broere (1973), afkomstig van RTV Noord. Inderdaad, er gaat niks boven Utrecht! Hij begint in oktober en zal vanaf dan regelmatig te zien zijn in U Vandaag. Gelukkig voor Sacharko was de Bond tegen het Vloeken niet vertegenwoordigd in de sollicitatiecommissie...

Friesland. Smal zandpad. Tegenligger. Beetje uitwijken. En dan blauwbekken met een onzichtbare klotegreppel.

Maar ook: andere auto. Sleepkabel. Weer op vier wielen. Alleen door schande wijs, want geen schade. Sorry liefje!

Jullie hebben vanavond Marijke Helwegen op de bank. De redactievergadering is nog maar net afgelopen als Marjolein en ik elkaar vervolgens even vertwijfeld als hulpeloos aankijken. Die verbouwde vrouw, dat overdreven, gekke mens? Waar moeten we het met haar over hebben, over al haar vertimmeringen soms? Ja, zo blijkt. Maar niet over haar geplamuurde gezicht of over haar nieuwe zwanenhals.

We mogen haar doorzagen over een nieuwe box met dvd's waarop ene Eddy Ready laat zien en uitlegt hoe je zelf kunt klussen in húis. Eddy kan heus wel zelf praten, maar Marijke doet, als voormalig ambassadrice van de plastische chirurgie, de promotie. Het gaat tenslotte over renoveren.

Niet te veel reclame maken he, vragen we nog optimistisch voor de uitzending begint, daar krijgen we last mee. Aan het einde van het vrolijke gesprek heeft mevrouw Helwegen drie keer de naam van de box weten te noemen, één keer een website, twee winkels en ook nog de prijs. En oh ja, ze hield haar doos ook nog pontificaal en triomfantelijk in beeld.

Dat bewijst maar weer dat er bij Marijke echt geen schroefje los zit.