Kijk, een heel slechte foto van mijn handschoenen. Allebei hebben ze een labeltje met een elletje. Dus ik zeg tegen Annette: da's ook stom, kijk nou es, ik heb officieel twee linkerhanden! Maar toen zei ze meteen dat het waarschijnlijk gewoon 'large' betekent, dus nu is het eigenlijk helemaal niet leuk meer.

Dag 1 zit erop, en die begon met een teleurstelling: fietsen naar het werk (half uur heen, half uur terug) zat er vanwege de hevige sneeuw niet in. Natuurlijk, het had eventueel best gekund, maar ik heb nu eenmaal geen rijbewijs gehaald om me te laten ondersneeuwen danwel natregenen. Eenmaal aangekomen op de redactie zorgde een jarige en tevens trakterende collega meteen voor een mooie testcase, maar zijn stroop- en glacékoeken zijn mooi door anderen opgegeten.

Geen plan zonder doel, en mijn doel is tachtig kilo. Dat lijkt me voor mijn 1.88 meter een mooi gewicht. Tachtig klinkt prachtig! Maar nog belangrijker dan wat de weegschaal zegt, is hoe het eruit ziet en hoe ik me voel. Voorlopig voel ik me een walrussige 102,2 kilo: het startgewicht. Dat betekent dat er in totaal dus 22,2 kilo afgaat. Bij één kilo per week hebben we het over een finish in juli. Maandagavond is voortaan weeg- en tussenstandavond.

Een peuter die vanuit het niets 'dikzak' zegt. Mijn stylist die vraagt of de toastjes in de aanbieding waren. Broeken die werkloos in de kast hangen omdat ik ze niet meer dicht krijg. Vakantiefoto's waar ik op sta als look-a-like van André Hazes. Ik wil het niet meer! Moeders dunste ben ik nooit geweest, maar sinds ik in september mijn laatste sigaret rookte zijn de kilo's erop, erin en eraan gevlogen. Het gaf even niet, het mocht. Maar inmiddels tel ik twintig van die kilo's teveel. Er is er maar één iemand me daar nu vanaf kan helpen: Sonja Bakker ikzelf!

Eén voordeel: afvallen is supermakkelijk. Het hele eieren eten is 'meer bewegen, minder eten'. Het klotige is alleen dat lekkere dingen zo lekker zijn, en dat het zo vreselijk langzaam gaat. Als je het wilt laten slagen, moet je het dus wel écht willen. Dat klinkt bekend... Yup, het is ook succesvoorwaarde nummer 1 bij het aflossen van schulden. Maar hee, in de oude doos zit nog meer waar ik nu kopietjes van kan maken! Net als toen is er sprake van een plan (check de heerlijke datum: 0102|2010), realistische doelen (dit gaat maanden duren) en het delen met anderen (hallo webloglezer).

Zou het lukken om er een sport van te maken, of wordt het toch een zwaar project? Dat leest u de komende maanden. Ik ga hoe dan ook vet mijn best doen.

Het was een zware week. Door de IQ-test, die was inderdaad niet makkelijk, maar ook door Haïti. De Utrechtse initiatieven om geld op te halen liepen van aqua-joggen tot een Haïti-high-tea! Zeg dat laatste maar eens hardop. Ramp op zich.

Op de dag van de grote inzamelingsactie op radio en televisie hadden we in U Vandaag de directeur van Unicef te gast. We legden hem onze internetstelling voor: ik stort vandaag geld op giro 555. Ruim driekwart van de stemmers had daarop 'nee' gezegd. Ondanks dat is er toch nog meer dan 83 miljoen euro opgehaald, met veel dank aan minister Koenders. Supergoed!

Maar nu ik erover nadenk: onze stellingen krijgen wel vaker een onheilspellende uitslag. Laatst werd er voorgelegd: ik heb mijn auto een naam gegeven. Ruim 90 procent zegt 'nee' en dan denk je eerst: gelukkig! Ik leef in een normaal land! Maar denk eens verder... 8 procent zegt 'ja'. Als ik al die ja-stemmers op de thee zou krijgen, zou ik heel lang bezig zijn (waarmee ik wil zeggen: dat zijn toch nog heel veel mensen!). Ik weet niet wat erger is, iemand die zijn auto een naam geeft, of een aardbeving.

Een collega-Mercedes-bezitter op Haïti weet het waarschijnlijk wel (via).

Sommige mensen zeggen heel grappige dingen, terwijl ze dat helemaal niet doorhebben. Neem nou Rita Verdonk. Laatst was de volgende premier van Nederland bij ons te gast, en de geboren Utrechtse kreeg alle ruimte om te vertellen hoe we weer Trots Op Nederland kunnen worden. Verdonk heeft geen hekel aan buitenlanders, maar als ze hier willen zijn, dan moeten ze wel meedoen en de normen en waarden van onze rechtsstaat onderschrijven. "Als je hier wilt wonen schrijf je en praat je gewoon Nederlands, that's it!"

Nog een mooi voorbeeld. In Utrecht zit het Catharijneconvent, een museum met religieuze kunst. Nu is er een tentoonstelling over vruchtbaarheid te zien, en het komt erop neer dat het museum barst van de piemels. Dat is natuurlijk vragen om gemengde reacties en een item op de regionale televisie. Als de (vrouwelijke) verslaggever en de samensteller elkaar even niet goed begrijpen, wordt die laatste boos en roept hij onbedoeld iets dat tussen al die fallussen heel gek staat. Filmpje!

Deze kwinkslag hangt op de muur bij de collega's van de afdeling productie. Ik had 'm kunnen bedenken (maar deed het niet).

Het was ergens op zaterdagavond 2 januari, ergens in België, of misschien al in Nederland. In rijtuig 18 van de Thalys die ons van Disneyland naar huis bracht, lag op een verlaten tafeltje een krant van wakker Nederland. Op de terugweg van de wc naar mijn plek grabbelde ik 'm mee.

Ik vond het echt niet erg dat ik vrij was geweest met oud en nieuw, maar toen ik begon te lezen bleek al snel dat ik wel iets had gemist. Vijftig auto's uitgefikt, iemand z'n hand eraf geknald in Soesterberg en als klap op de vuurpijl iemand doodgereden tijdens het vuurwerk afsteken in Utrecht. "Dat moet een mooie U Vandaag geweest zijn," zei ik nog tegen Toeps, die mee zat te lezen.

Eenmaal thuis kom ik er al snel achter dat 2010 voor een aantal vrienden van me slecht begonnen is. Voor één van hen omdat hij de omgekomen Utrechter kende. Het slachtoffer blijkt Sander te heten, 27 te zijn en het was vast een jongen die niemand kwaad deed, want hij zong in een kerkkoor. En zo komen sommige dingen plotseling heel dichtbij. Gisteren was de begrafenis.